غفلت آخر حشر من درکسوت با دام کرد

برنمی آید سپند من به استیلای شوق

از جرس باید دل بی انفعالم وام کرد

چشم من شد پرده ی زنبور و بیداری ندید

آبم از شرم عدم کز هستی بیحاصلم

آرمیدن کوشش و بیمطلبی ابرام کرد

شعله ای بودم کنون خاکسترم مفت طلب