آه از این چشمی که واگردید و حیرانم نکرد

انفعالم آب کرد اما همان آواره ام

گل شدن شیرازه خاک پریشانم نکرد

وقت هر مژگان گشودن یک جهان دیدار بود

دیده گر بی اشک گردید از حیا امیدهاست

جبهه آسان می کندکاری که مژگانم نکرد

زین نه آتشخانه بیدل هرچه برهم چید حرص