دیده گر بی اشک گردید از حیا امیدهاست

گل شدن شیرازه خاک پریشانم نکرد

وقت هر مژگان گشودن یک جهان دیدار بود

آه از این چشمی که واگردید و حیرانم نکرد

جبهه آسان می کندکاری که مژگانم نکرد

زین نه آتشخانه بیدل هرچه برهم چید حرص

یاس جز تکلیف پشت دست و دندانم نکرد