حسن در هر عضوش آغوش صلای عاشق است

تیغ ابروی بتان را سر بسر دندانه کرد

خانمانسوز است فرزندی که بیباک اوفتد

اعتماد مهر نتوان بر چراغ خانه کرد

شمع سر تا ناخن پا دعوت پروانه کرد

عالمی ز لاف دانش ربط جمعیت گسیخت

خوشه را یک سر غرور پختگی ها دانه کرد