حنای دستش سیاهی آرد چو شمع اگر گل به چنگ گیرد

ز حرف طاقت گداز لعلت دمی به جرات دچار گردم

که همچو یاقوتم آب و آتش عنان پرواز رنگ گیرد

به پاس دل ناکجا خورد خون بهار نازی که ازلطافت

ز چنگ آفت کمین گردون کجا رود کس چه چاره سازد

پی رمیدن گم است آنجاک ه راه آهو ، پلنگ گیرد

ز تیره طبعان وقت بگسل ، مخواه ننگ وبال بز دل