ز چنگ آفت کمین گردون کجا رود کس چه چاره سازد

که همچو یاقوتم آب و آتش عنان پرواز رنگ گیرد

به پاس دل ناکجا خورد خون بهار نازی که ازلطافت

حنای دستش سیاهی آرد چو شمع اگر گل به چنگ گیرد

پی رمیدن گم است آنجاک ه راه آهو ، پلنگ گیرد

ز تیره طبعان وقت بگسل ، مخواه ننگ وبال بز دل

ازبن که بینی نقوش باطل خوش ست آیینه زنگ گیرد