درویشی من سرخوش صهبای تسلی است

باید قدح آبله هم آب نگیرد

بی کینه ام از خلق به رنگی که چو یاقوت

مو از اثر آتش من تاب نگیرد

ساحل قدح از گردن گرداب نگیرد

زین خواب گمان وا نشود چشم یقینت

ازتیغ اجل تا به گلو آب نگیرد