ساحل قدح از گردن گرداب نگیرد

بی کینه ام از خلق به رنگی که چو یاقوت

مو از اثر آتش من تاب نگیرد

درویشی من سرخوش صهبای تسلی است

زین خواب گمان وا نشود چشم یقینت

ازتیغ اجل تا به گلو آب نگیرد

غفلت به کمین دم پیری ست حذرکن