خوشا غنامشربی که طبعش به حکم اقبال بی نیازی

تپد به خون خفته خوابناکی که سایه اش زیر پر نگیرد

چو موج عمریست بی سر و پا تلاش شوقم ادب تقاضا

چه ممکن است این که رشته ما چو عقده گیرد گهر نگیرد

ز هرکه خواهد جزا نخواهد ز هرچه گیرد اثر نگیرد

اگر ز معمار دهر باشد بنای انصاف را ثباتی

گلی که تعمیر رنگ دارد چراش در آب زر نگیرد