چو موج عمریست بی سر و پا تلاش شوقم ادب تقاضا

مباد شرم نفس گدازی عنان این بیخبر نگیرد

نگاه غفلت کمین ما را کنار مژگان نشد میسر

تپد به خون خفته خوابناکی که سایه اش زیر پر نگیرد

چه ممکن است این که رشته ما چو عقده گیرد گهر نگیرد

خوشا غنامشربی که طبعش به حکم اقبال بی نیازی

ز هرکه خواهد جزا نخواهد ز هرچه گیرد اثر نگیرد