مباد شرم نفس گدازی عنان این بیخبر نگیرد

به راه یاسی است سعی گامم که گر به لغزش رسد خرامم

کسی جز آغوش بی نشانی چو اشکم از خاک برنگیرد

دل از فسون امل طرازی به جد گرفته ست هرزه تازی

نگاه غفلت کمین ما را کنار مژگان نشد میسر

تپد به خون خفته خوابناکی که سایه اش زیر پر نگیرد

چو موج عمریست بی سر و پا تلاش شوقم ادب تقاضا