نگاه غفلت کمین ما را کنار مژگان نشد میسر

کسی جز آغوش بی نشانی چو اشکم از خاک برنگیرد

دل از فسون امل طرازی به جد گرفته ست هرزه تازی

مباد شرم نفس گدازی عنان این بیخبر نگیرد

تپد به خون خفته خوابناکی که سایه اش زیر پر نگیرد

چو موج عمریست بی سر و پا تلاش شوقم ادب تقاضا

چه ممکن است این که رشته ما چو عقده گیرد گهر نگیرد