نصیبی از عافیت ندارد حباب بحر غرور بودن

گر آمد و رفتن نفسها به باد تیغ تو دم نگیرد

نفس به خمیازه می گدازی به ساز نقش نگین ننازی

که نام اقبال بی نیازی لبی که ناید بهم نگیرد

حذر که باد دماغت آخر به رنج نفخ شکم نگیرد

به این درشتی که طبع غافل خطاست تاثیر انفعالش

چو سنگ درکارگاه میناگر آب گردد که نم نگیرد