دل است منظور بی نیازی ز غفلت آزرده اش نسازی

که منت سربلندی آنجا کسی به دوش علم نگیرد

خیال نامحرم گریبان دواند ما را به صد بیابان

چه سازم آواره در دل که راه دیر و حرم نگیرد

.کسی کزان جلوه شرم دارد شکست آیینه کم نگیرد

اگر بنازم به زور همت نی ام خجالت کش غرامت

کشیده ام بار هر دو عالم به پشت پایی که خم نگیرد