حدیث توفان نوای عشقم خموشی از من زبان نگیرد

فسردگیهای ساز امکان ترانه ام را عنان نگیرد

ز دستگاه جهان صورت نی ام خجالت کش کدورت

چو آینه دست بی نیازان ز هر چه گیرد زبان نگیرد

سماجت است اینکه عالمی را به سر فکنده ست خاک ذلت