سماجت است اینکه عالمی را به سر فکنده ست خاک ذلت

حدیث توفان نوای عشقم خموشی از من زبان نگیرد

ز دستگاه جهان صورت نی ام خجالت کش کدورت

چو آینه دست بی نیازان ز هر چه گیرد زبان نگیرد

سبک نگردد به چشم مردم کسی که خود را گران نگیرد

ز دست رفته ست اختیارم ، به پارسایی کشیده کارم

به ساز وحشت پری ندارم که دامنم آشیان نگیرد