به ساز وحشت پری ندارم که دامنم آشیان نگیرد

سماجت است اینکه عالمی را به سر فکنده ست خاک ذلت

سبک نگردد به چشم مردم کسی که خود را گران نگیرد

ز دست رفته ست اختیارم ، به پارسایی کشیده کارم

به غیر وحشت به هیچ عنوان حضور راحت ندارد امکان

ز صید مطلب سراغ کم گیر اگر دلت زین جهان نگیرد

مناز بر مایه تعین که کاروان متاع همت