که تیر پرواز را نشاید دمی که بال از کمان نگیرد

ز خود برآ تا رسد کمندت به کنگر قصر بی نیازی

به نردبانهای چین دامن کسی ره آسمان نگیرد

اگر به عزم گشاد کاری ز گوشه گیران مباش غافل

کج است طور بنای عالم تو نیز سرکن به کج ادایی

که شهرت وضع راستی ها چو حلقه ات بر سنان نگیرد

درآتش عشق تا نسوزی نظر به داغ وفا ندوزی