که شهرت وضع راستی ها چو حلقه ات بر سنان نگیرد

اگر به عزم گشاد کاری ز گوشه گیران مباش غافل

که تیر پرواز را نشاید دمی که بال از کمان نگیرد

کج است طور بنای عالم تو نیز سرکن به کج ادایی

درآتش عشق تا نسوزی نظر به داغ وفا ندوزی

که از چراغ هوس فروزی تنور افسرده نان نگیرد

فتاده ای را ز خاک بردار و یا مبر نام استطاعت