فتاده ای را ز خاک بردار و یا مبر نام استطاعت

که شهرت وضع راستی ها چو حلقه ات بر سنان نگیرد

درآتش عشق تا نسوزی نظر به داغ وفا ندوزی

که از چراغ هوس فروزی تنور افسرده نان نگیرد

کسی چه گیرد ز ساز قدرت که دست واماندگان نگیرد

اگر ز وارستگان شوقی به فکر هستی مپیچ بیدل

که همت آیینه تعلق به دست دامن فشان نگیرد