که از چراغ هوس فروزی تنور افسرده نان نگیرد

کج است طور بنای عالم تو نیز سرکن به کج ادایی

که شهرت وضع راستی ها چو حلقه ات بر سنان نگیرد

درآتش عشق تا نسوزی نظر به داغ وفا ندوزی

فتاده ای را ز خاک بردار و یا مبر نام استطاعت

کسی چه گیرد ز ساز قدرت که دست واماندگان نگیرد

اگر ز وارستگان شوقی به فکر هستی مپیچ بیدل