که صیاد از حیا، عمریست نام من نمی گیرد

حضور عافیت گر مقصد سعی طلب باشد

چرا همت ، ره از پا درافتادن نمی گیرد

ضعیفی در چه خاک افکنده باشد دام من یارب

تواضع کیش همت را چه امکان است رعنایی

خم دوش فلک ، بار سر و گردن نمی گیرد

دم پیری ز فیض گریه خلقی می رود غافل