دم پیری ز فیض گریه خلقی می رود غافل

که صیاد از حیا، عمریست نام من نمی گیرد

تواضع کیش همت را چه امکان است رعنایی

خم دوش فلک ، بار سر و گردن نمی گیرد

در این مهتاب شیری هست و کس روغن نمی گیرد

قماشی از حیا دارد قبای نازک اندامی

که بوی یوسف ازشوخی به پیراهن نمی گیرد