در این مهتاب شیری هست و کس روغن نمی گیرد

تواضع کیش همت را چه امکان است رعنایی

خم دوش فلک ، بار سر و گردن نمی گیرد

دم پیری ز فیض گریه خلقی می رود غافل

قماشی از حیا دارد قبای نازک اندامی

که بوی یوسف ازشوخی به پیراهن نمی گیرد

اگر شمع رخش صد انجمن روشن کند بیدل