از آه و ناله نتوان آتش درین بنا زد

افلاس در طبایع بی شکوه فلک نیست

ساغر دمی که بی می گردید بر صدا زد

درکارگاه تقدیر دامان خامشی گیر

با گرد این بیابان عمریست هرزه تازیم

در خواب ناز بودیم بر خاک ما که پا زد

آیینه در حقیقت تنبیه خودپرستی است