تا آبله پا گشت گهر فال سفر زد

افسون شعور از نفسم دود برآورد

آبی که به رو می زدم آتش به جگر زد

بی یاس، دل از فکر وطن بر نگرفتم

پرواز نگاهی بتماشا نرساندم

چون شمع زسرتا قدمم یک مژه پرزد

مژگان بهم بسته سراپرده دل بود