حیرت زده ام دامن این خیمه که بر زد

پرواز نگاهی بتماشا نرساندم

چون شمع زسرتا قدمم یک مژه پرزد

مژگان بهم بسته سراپرده دل بود

فریاد که رفتیم و به جایی نرسیدیم

صبح از نفس سوخته دامن به کمر زد

ما را ز بهارت چه رسد غیر تحیر