فریاد که رفتیم و به جایی نرسیدیم

چون شمع زسرتا قدمم یک مژه پرزد

مژگان بهم بسته سراپرده دل بود

حیرت زده ام دامن این خیمه که بر زد

صبح از نفس سوخته دامن به کمر زد

ما را ز بهارت چه رسد غیر تحیر

تمثال گلی بودکه آیینه به سر زد