بی سایه شد آن گوشه دیوار که خم زد

اقبال عرق کرد ز سامان حبابم

تا کوس به شهرت زند از شرم به نم زد

یارب دم پیری به چه راحت مژه بندم

بیدل سپر افکند چو مژگان ز ندامت

دستی که ز دامان تو می خواست بهم زد