بیدل سپر افکند چو مژگان ز ندامت

تا کوس به شهرت زند از شرم به نم زد

یارب دم پیری به چه راحت مژه بندم

بی سایه شد آن گوشه دیوار که خم زد

دستی که ز دامان تو می خواست بهم زد