مگو سهل است عاشق را به نومیدی علم گشتن

به این عجزم چه ز خاک حیاپرورد برخیزد

مگر مشتی عرق از من به جای گرد برخیزد

چها زپا نشیند تا یک آه سرد برخیزد

به مقصد برد شور یک جرس صد کاروان محمل

مباش از ناله غافل گر همه بی درد بر خیزد