چها زپا نشیند تا یک آه سرد برخیزد

به این عجزم چه ز خاک حیاپرورد برخیزد

مگر مشتی عرق از من به جای گرد برخیزد

مگو سهل است عاشق را به نومیدی علم گشتن

به مقصد برد شور یک جرس صد کاروان محمل

مباش از ناله غافل گر همه بی درد بر خیزد

خیال آواره دشت هوای اوست اجزایم