مگر چون شور مستی درشراب افتدکه برخیزد

به اقبال فنا هم ننگ دارد فطرت از دونان

مبادا سایه ای در آفتاب افتد که برخیزد

ز تقوا دامن عزلت گرفت وخاک شد زاهد

به حشر خواجه مپسند ای فلک غیر از زمینگری

مباد این خر مکرر در خلاب افتدکه برخیزد

فسون شیشه ، ما را ازپری نومیدکرد آخر