فسون شیشه ، ما را ازپری نومیدکرد آخر

مگر چون شور مستی درشراب افتدکه برخیزد

به حشر خواجه مپسند ای فلک غیر از زمینگری

مباد این خر مکرر در خلاب افتدکه برخیزد

به روی کس محال است این نقاب افتدکه برخیزد

تحمل خجلت خفت نمی چیند درین محفل

سپند ما چرا دراضطراب افتد که برخیزد