به روی کس محال است این نقاب افتدکه برخیزد

به حشر خواجه مپسند ای فلک غیر از زمینگری

مباد این خر مکرر در خلاب افتدکه برخیزد

فسون شیشه ، ما را ازپری نومیدکرد آخر

تحمل خجلت خفت نمی چیند درین محفل

سپند ما چرا دراضطراب افتد که برخیزد

درپن صحرا عروج ناز هرگردی ست دامانی