درپن صحرا عروج ناز هرگردی ست دامانی

به روی کس محال است این نقاب افتدکه برخیزد

تحمل خجلت خفت نمی چیند درین محفل

سپند ما چرا دراضطراب افتد که برخیزد

سر ما هم به فکر آن رکاب افتد که برخیزد

حیا مشکل که گیرد دامن رنگ چمن خیزش

چوگل هرچند این آتش در آب افتدکه برخیزد