چوگل هرچند این آتش در آب افتدکه برخیزد

درپن صحرا عروج ناز هرگردی ست دامانی

سر ما هم به فکر آن رکاب افتد که برخیزد

حیا مشکل که گیرد دامن رنگ چمن خیزش

ز لنگرداری رسم توقع آب می گردم

خدایا بخت من چندان به خواب افتدکه برخیزد

نهان در آستین یاس دارم چون سحر دستی