چو کودکی که سگی را زند به سنگ و گریزد

کدام سیل نهاده ست روم به خانه چشمم

که اشک آبله بندد به پای لنگ و گریزد

رمیدنی ست ز شور زمانه رو به قفایم

مخوان به موج گهر قصه تعلق بیدل

مباد چون نفس از دل شود به تنگ و گریزد