مخوان به موج گهر قصه تعلق بیدل

که اشک آبله بندد به پای لنگ و گریزد

رمیدنی ست ز شور زمانه رو به قفایم

چو کودکی که سگی را زند به سنگ و گریزد

مباد چون نفس از دل شود به تنگ و گریزد