صفای خاطر ما آبیار جلوه اوست

چو برگ گل ز نقابش گلاب می ریزد

صبا به دامن آن زلف تا زند دستی

غبار شب ز دل آفتاب می ریزد

کتان شسته همان ماهتاب می ر یزد

به عالمی که کند عشق صنعت آرایی

چمن ز آتش و گلخن ز آب می ریزد