چمن ز آتش و گلخن ز آب می ریزد

صفای خاطر ما آبیار جلوه اوست

کتان شسته همان ماهتاب می ر یزد

به عالمی که کند عشق صنعت آرایی

ز موج خیز غناکوه و دشت یک دپاست

خیال تشنه لب ما سراب می ریزد

به ذوق راحت از افتادگی مشو غافل