کاین درشتی طبعت از چه رنده می ریزد

باغ ما چمن دارد در زمین خاموشی

غنچه باش و گل می چین گل به خنده می ریزد

بیخبر نگردیدی محرم کف افسوس

گرد ناتوان ما چند بر هوا باشد

گر همه فلکتازست بال کنده می ریزد

نامه گر به راه افکند عذرخواه قاصد باش