گرد ناتوان ما چند بر هوا باشد

غنچه باش و گل می چین گل به خنده می ریزد

بیخبر نگردیدی محرم کف افسوس

کاین درشتی طبعت از چه رنده می ریزد

گر همه فلکتازست بال کنده می ریزد

نامه گر به راه افکند عذرخواه قاصد باش

بالها چو شمع اینجا از پرنده می ریزد