ز خمار فرصت پرفشان نه بهار دیدم و نی خزان

به محیط می رسدم شنا عرقی اگربه حیا رسد

به فشارتنگی این قفس چو حباب غنچه نشسته ام

پر صبح می کشم از بغل همه گر نفس به هوا رسد

همه جاست نشئه به شرط آن که دماغها به وفا رسد

نه زمین بساط غبار ما نه فلک دلیل بخار ما

به سراغ گرد نفس کسی به کجا رسدکه به ما رسد