نه زمین بساط غبار ما نه فلک دلیل بخار ما

پر صبح می کشم از بغل همه گر نفس به هوا رسد

ز خمار فرصت پرفشان نه بهار دیدم و نی خزان

همه جاست نشئه به شرط آن که دماغها به وفا رسد

به سراغ گرد نفس کسی به کجا رسدکه به ما رسد

به گشاد دست کرم قسم که درین زیانکده ستم

نرسد به تهمت بستگی ز دری که نان به گدا رسد