به فتادگی شکند عصا که فتاده ای به عصا رسد

دل بینوا به کجا برد غم تنگدستی ومفلسی

مژه برهم آورد از حیاکه برهنه ای به قبا رسد

مگذر ز خاصیت سخا که سحاب مزرعه وفا

به دعایی از لب عاجزان نگشوده ای در امتحان

که زآبیاری یک نفس سحری به نشو و نما رسد

به کمین جهد تو خفته است الم ندامت عاجزی