همچو بوی غنچه از ضعفی که دارم در کمین

گرکسی تا پای دیوارش رسد صحرا رسد

نور شمع عزتم اما در این ظلمت سرا

عالمی پهلو تهی سازدکه بر من جا رسد

امشبم گر جان رسد بر لب نفس فردا رسد

پیکرم چون شمع از ننگ زمینگیری گداخت

سر به ره می افکنم تا پا به خواب پا رسد