کراست تاب رسیدن مگر قضا برسد

دماغ شکوه ندارم وگرنه می گفتم

به دوستان ز فراموشی ام دعا برسد

به عالمی که امل می کشد محاسن شیخ

زکوشش است که دستت به دامنی نرسد

اگر دراز کنی پا به مدعا برسد

چنین که صرف طمع کردی آبرو بیدل