درخور غفلت دل دعوی پیدایی ماست

کیست کز جهد به آن انجمن ناز رسد

سرمه گردیم مگر تا به تو آواز رسد

همه محویم گر آیینه به پرداز رسد

حذر ای شمع ز تشویش زبان آرایی

که مبادا سر حرفت به لب گاز رسد