حذر ای شمع ز تشویش زبان آرایی

سرمه گردیم مگر تا به تو آواز رسد

درخور غفلت دل دعوی پیدایی ماست

همه محویم گر آیینه به پرداز رسد

که مبادا سر حرفت به لب گاز رسد

ما و من آینه دار دو جهان رسوایی ست

هستی آن عیب نداردکه به غماز رسد